Iedereen kent wel SABAM, de organisatie die je moet betalen als je een fuif organiseert. Het is ook de organisatie die een deel geld ontvangt als je muziek aankoopt, CD’s of online…

Er bestaan echter situaties waar de muziek gratis wordt aangeboden met toestemming van de auteur. Deze muziek wordt onder zogenaamde “Creative Commons” ondergebracht.

Poppunt, een welgekende organisatie onder muzikanten en aanverwanten, heeft hierover een duidelijk artikel gepubliceerd naar waar ik graag verwijs:
http://www.poppunt.be/magazine/articles/article.jsp?id=4310

Enkele jaren geleden organiseerde ik een minifestival in Mechelen, gewoon voor de fun. Enkele jonge rockgroepjes kwamen optreden, en hoewel zij niet geregistreerd waren bij SABAM, kreeg ik wel met zekere intimidaties te maken om toch een vette rekening te betalen. SABAM geeft hierover onvoldoende en subjectieve informatie waardoor mensen vaak inningen betalen die in werkelijkheid groter zijn dan nodig.

Gelukkig zijn er -10 jaar later- organisaties zoals Poppunt die mensen op een correcte manier informeren en de mafia-praktijken van SABAM aan het licht brengen!

Deze week heb ik de gelegenheid gehad via SelTec om deel te nemen aan de Microsoft TechDays. Deze 3-daagse conferentie draait uiteraard rond… Microsoft. De onderwerpen van de infosessies gingen hoofdzakelijk over specifieke technologieën in .NET, Silverlight enz. Zeer saaie boel waar je makkelijke hoofdpijn van krijgt!

Maar, de koffiekoekjes en broodjes waren dik in orde, en ik heb wel enkele dingen bijgeleerd dus dat is positief.

De interessantste gadget was zonder twijfel de Microsoft Surface. Dit is een touchscreen die op een tafel wordt geïnstalleerd en waarop je hele leuke dingen kan doen.

Anyway, ik heb enkele foto’s gemaakt.

Ik ben ex-Mechelaar die jaren geleden heel wat leed en vreemde toestanden heeft gezien op vlak van … voetbal. Het ergerlijke aan vlakbij het stadium van KV Mechelen te wonen is niet de drukte die af en toe wordt veroorzaakt door belangrijke wedstrijden. Nee, het gaat over “risicomatchen”. Het woord alleen al is huiveringwekkend.

Bij “risicomatchen” is de sfeer in de stad te vergelijken met die van Bagdad. Bepantserde vrachtwagens vervoeren politie in volledige rel-outfit om en rond het stadium, politie op paarden, patrouilles met honden, enz… ’s Avonds thuiskomen kan zelfs tot 2 paspoort-controles vergen om in onze eigenste straat te mogen komen. Parking vinden is volledig uit den boze…

Opnieuw paniek alom rond KV, want de club zou zijn stadion kunnen verliezen aan iemand die niet KV-gezind is. Wat me vooral aan dit artikel verbaast is hoe de voetbalclub er opnieuw in zal slagen om (ten koste van anderen) zich te redden want “Bestuurslid Francis Van Campenhout verzamelde een vijftal bevriende industriëlen, die een tegenbod zullen doen.”.

Ik zou niet graag werknemer zijn van een bedrijf dat in tijden van crisis even 2 miljoen euro ophoest omdat de zaakvoerder “kakker” is…

Politiek leek nu het laatste onderwerp waarover ik dacht te bloggen. Maar dit straffe verhaal leek mij alvast de moeite.

In de pers was de laatste dagen te lezen over het avondje uit door onze minister van defensie Pieter De Crem in New York. De barmeid van een Belgisch cafe heeft hem gespot en haar gevoel hierbij gepubliceerd op haar blog.

Na dit eerst te ontkennen, gaf mr. De Crem toe dat iemand uit de delegatie telefonisch contact heeft gehad met de eigenaar van het cafe (bron). Ik kan alleen maar besluiten dat ze de eigenaar hebben aangeraden om Maes Pils te schenken in plaats van Jupiler… Het ontslag van de barmeid kort na dit gesprek is “toeval”.

Zelfs een minister is maar een mens, die het recht heeft om eens uit te gaan en wat pinten te pakken. Als ik in New York zou zitten zou ik misschien wel hetzelfde gedaan hebben, hoewel blogs over mij waarschijnlijk niets zullen reppen.

Maar liegen, beste minister, is een veel grotere zonde dan een zat avondje uit, al of niet op kosten van de overheid.

Wel grappig dat een minister een ambtenaar kan aanstellen als bob .